[eiseres], uit [woonplaats], eiseres
(gemachtigde: mr. D.M. Tangali),
en
het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, verweerder
(gemachtigde: [plaats]).
Inleiding
1. Eiseres heeft een aanvraag ingediend voor een bewonersparkeervergunning. Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 30 september 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 29 januari 2025 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 20 augustus 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiseres heeft een bewonersparkeervergunning aangevraagd. Verweerder heeft deze aanvraag afgewezen omdat eiseres een parkeerplaats op eigen terrein (POET) heeft in de vorm van een parkeergarage. Ook ziet verweerder in de omstandigheden die door eiseres zijn aangevoerd geen reden voor toepassing van de hardheidsclausule.
Waarom is eiseres het niet eens met het bestreden besluit?
3. Er bestaat geen grondslag voor het weigeren van de parkeervergunning omdat artikel 4.1.4. van de Regeling parkeerregulering en parkeerbelastingen Den Haag 2022 (hierna: de Regeling) per 1 januari 2022 is komen te vervallen en geen vergelijkebare bepaling daarvoor in de plaats is gekomen. Verweerder heeft daarnaast de toetsing aan het evenredigheidsbeginsel onvoldoende inzichtelijk gemaakt. Uit een uitspraak van het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBB) volgt dat een bestuursorgaan ook bij een gebonden bevoegdheid rekening moet houden met de individuele omstandigheden en moet beoordelen of toepassing hiervan onevenredige gevolgen heeft. Verweerder heeft onvoldoende rekening gehouden met de bijzondere omstandigheden van eiseres. Omdat eiseres een laag inkomen heeft is het voor haar financieel niet haalbaar om een parkeerplek in een parkeergarage te huren. Ook heeft verweerder er geen rekening mee gehouden dat het voor eiseres noodzakelijk is om te beschikken over een auto vanwege haar gezondheidssituatie. Het is onredelijk om van eiseres te verwachten dat zij haar auto op vijftien minuten loopafstand parkeert. Daarnaast heeft verweerder onvoldoende rekening gehouden met de omstandigheid dat eiseres pas één jaar geleden, toen zij al langere tijd in haar woning woonde, is geconfronteerd met betaald parkeren. Verweerder heeft verder onvoldoende gemotiveerd waarom het belang van schaarste aan parkeerplekken en de parkeerdruk zwaarder weegt dan het belang van eiseres om een bewonersparkeervergunning te krijgen. In de straat waar eiseres woont zijn altijd parkeerplekken vrij.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
4. De gemachtigde van eiseres heeft ter zitting de grond die ziet op het vervallen artikel 4.1.4. van de Regeling ingetrokken. De rechtbank zal zich daarom in haar oordeel niet over uitlaten.
Volgens vaste rechtspraak is een beleidsregel die meebrengt dat een aanvrager met een POET een parkeervergunning wordt geweigerd, niet kennelijk onredelijk. Het beleid van verweerder is ingegeven door een dringende schaarste aan parkeerruimte in Den Haag. In het licht van deze problematiek is deze beleidsregel begrijpelijk en redelijk. Verweerder mag dit beleid dus toepassen.
Het standpunt van eiseres dat de parkeerdruk in Moerwijk, de wijk waar eiseres woont, onvoldoende is gemotiveerd volgt de rechtbank niet. Nog los van het feit dat parkeerdruk niet een van de voorwaarden is voor het verlenen van een bewonersparkeervergunning, heeft verweerder in het verweerschrift toegelicht dat het parkeerbeleid van verweerder het parkeren in de gehele gemeente beoogt te reguleren zodat de schaarse ruimte zo optimaal en eerlijk mogelijk verdeeld wordt. Het verlenen van bewonersparkeervergunningen aan bewoners die parkeergelegenheid op eigen terrein hebben doet afbreuk aan deze doelstelling. Ter onderbouwing van de noodzaak betaald parkeren in te voeren in [wijk], de wijk waar eiseres woont, heeft verweerder een stuk overgelegd waaruit volgt dat de parkeerdruk in de avond en nacht op een werkdag boven de 85% is. De enkele stelling van eiseres dat er altijd een parkeerplaats vrij is, maakt dit niet anders.
6. Eiseres komt op grond van het bestaande beleid dus niet in aanmerking voor een bewonersparkeervergunning nu niet in geschil is dat zij beschikt over een POET in de vorm van een parkeergarage. De vraag die voorligt is of verweerder in afwijking van het geldende beleid alsnog een bewonersparkeervergunning had moeten verlenen omdat er aanleiding bestaat om de hardheidsclausule toe te passen of omdat afwijzing van de aanvraag onredelijk bezwarend is voor eiseres.
De rechtbank is van oordeel dat verweerder niet heeft hoeven afwijken van het geldende beleid door toepassing te geven aan de hardheidsclausule. De rechtbank stelt daarbij voorop dat verweerder alleen in zeer uitzonderlijke en schrijnende gevallen toepassing geeft aan de hardheidsclausule. Omdat aan verweerder bij die beslissing beoordelings- en beleidsvrijheid toekomt, dient de rechtbank dit terughoudend te toetsen.
In het geval van eiseres heeft verweerder erop kunnen wijzen dat de omstandigheid dat eiseres een laag inkomen heeft en niet in staat is om een parkeerplaats in een parkeergarage te huren, op zichzelf geen bijzondere omstandigheid is waardoor van het beleid afgeweken zou moeten worden. De omstandigheid dat de kosten van het huren van de parkeerplaats in de parkeergarage, in dit geval 50,00 euro per maand, hoger zijn dan die van een bewonersparkeervergunning is niet dusdanig zwaarwegend dat verweerder hierin aanleiding had moeten zien om de gevraagde vergunning te verlenen. Dergelijke kosten moeten worden geacht te behoren tot de normale kosten die verbonden zijn aan het gebruik van een auto. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat daarbij ook meespeelt dat het lastig te beoordelen is of de huur van een parkeerplaats financieel haalbaar is voor een aanvrager nu besteding van inkomen ook een prioritering betreft van een aanvrager zelf. Dat eiseres onverwacht werd geconfronteerd werd met de invoering van betaald parkeren in haar straat is weliswaar vervelend, maar maakt het voorgaande niet anders.
Het beroep op medische omstandigheden, waaruit noodzakelijk bezit van een auto zou blijken alsmede dat eiseres niet in staat is te lopen naar een gebied waar betaald parkeren nog niet is ingevoerd, slaagt evenmin. Hoewel de rechtbank er begrip voor heeft dat het voor eiseres, gelet op haar medische situatie, prettiger is als zij haar auto dichtbij haar woning kan parkeren, is door eiseres onvoldoende onderbouwd dat het voor haar onmogelijk is te lopen naar een gebied waar betaald parkeren nog niet is ingevoerd. Daarnaast kent verweerder een aparte procedure voor mensen die gelet op hun medische omstandigheden een parkeerplaats dicht bij hun woning behoeven en staat het eiseres vrij een daartoe strekkende aanvraag in te dienen.
7. De rechtbank is verder van oordeel dat het bestreden besluit niet onevenredig bezwarend is voor eiseres. Omdat het gaat om een gebonden besluit is al een belangenafweging verricht door de wetgever. Daarom is evenredigheid in beginsel gegeven. Dit kan anders zijn als er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat de toepassing van het voorschrift in het specifieke geval onevenredig is. Gelet op hetgeen is overwogen onder rechtsoverweging 6.2. en 6.3. is daarvan in dit geval niet gebleken.
8. Gelet op het voorgaande, heeft verweerder voldoende rekening gehouden met de individuele feiten en omstandigheden van het geval en voldoende gemotiveerd waarom toepassing van het beleid geen onevenredige gevolgen heeft voor eiseres. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de aangevoerde feiten en omstandigheden geen aanleiding hoeven zien om af te wijken van het beleid en alsnog een bewonersparkeervergunning te verlenen.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat verweerder de aanvraag van eiseres heeft kunnen afwijzen. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. D.C. Laagland, rechter, in aanwezigheid van mr. J.J. Yilmaz, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 2 september 2025.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.